lunes, 30 de mayo de 2022

Un poema de Amelia Lícheva (1968) en búlgaro y en español

Amelia Licheva (Sofía, 1968). Poeta y crítica literaria. Se desempeña como profesora de Teoría de la literatura en la Universidad San Clemente de Ójrid. A la par, es redactora jefe de la revista literaria “Литературен вестник” (El periódico literario) y redactora de la revista “Литературата” (La literatura). Es miembro del PEN club de Bulgaria y de la International Comparative Literature Association. Ha obtenido el Premio León de oro, la condecoración del ayuntamiento de Sofía, el Premio Hristo G. Danov y el Premio Nacional de Literatura Binyo Ivanov de Bulgaria. Ha publicados ensayos de teoría literaria y de poesía.

 


Свян


Онова чувство, което се оттича през улуците на днешното

на горд непукизъм, самодоволство и безотказна вяра в себе си,

на фейсбук признания, на разголване и самопоказване,

в които граници отдавна не съществуват;

онова чувство, което може да се нарисува,

когато се разлистват албумите на семейните истории

и се вижда

как наднича от шапките на мъжете и чадърите на жените,

от обувките, воланите, чарлстон панталоните,

от вратовръзките и шаловете,

от прическите, бретоните, а понякога и от усмивките,

скрили порива на телата и устните.


Отива си, утаява се червеното,

вече дори не руменее,

лицата са с естествен цвят или покрити с пудра,

маски, фондьотен,

даже ружът не е на мода,

старомоден е - казват гримьорите


свянът е минало

от епохата на водните бои

и спотаяваните чувства.


Pudor


Ese sentimiento que discurre por las calles de hoy, de orgulloso pasotismo,

de autocomplacencia y de inquebrantable confianza en uno mismo,

de confesiones vertidas en facebook, de desnudez y sobreexposición,

en las que hace tiempo que no existen límites;

aquel sentimiento que puede dibujarse

cuando se hojean los álbumes de historias familiares

y se vislumbra

cómo se asoma desde los gorros de los hombres y los paraguas de las mujeres,

desde los zapatos, los volantes, los pantalones charleston,

desde las corbatas y las bufandas,

desde los peinados, los flequillos, y a veces también desde las sonrisas,

habiendo ocultado el impulso de los cuerpos y los labios.


Se marcha, el rojo se aclara,

ahora incluso ya no se ruboriza,

los rostros están con su tono natural o cubiertos de polvo,

con máscaras, con base de maquillaje,

incluso el colorete ya no está de moda,

es algo anticuado - afirman los maquilladores


el pudor es pasado,

de la época de las acuarelas

y los sentimientos latentes.

 

Traducción del búlgaro de Marco Vidal González

 

Más poesía de Amelia Lícheva aquí


Más poesía búlgara:


- Aycha Zaralíeva: diez poemas 
- Rada Panchovska: Elegías cósmicas, Supervivencia
- Blaga Dimitrova: Espacios, Futuro Radiante, Siembra a ciegas

 

No hay comentarios:

Publicar un comentario

Un poema de Reni Váseva (1956) en búlgaro y en español

Presentamos un poema de la serie titulada La guerra de la poeta búlgara Veni Váseva, inspirado por la guerra de Ucrania. Reni Váseva (Sofía...