lunes, 12 de octubre de 2015

Un poema de Nikola Vaptsarov en búlgaro y en español




Прощално 
На жена ми

Понякога ще идвам във съня ти
като нечакан и неискан гостенин.
Не ме оставяй ти отвън на пътя –
вратите не залоствай.

Ще влезна тихо. Кротко ще приседна,
ще вперя поглед в мрака да те видя.
Когато се наситя да те гледам –
ще те целуна и ще си отида.



 
 DESPEDIDA

A mi mujer 
 
A veces yo vendré en tus sueños,
inesperado e indeseado huésped.
Y no me dejes afuera tú, en el camino,
no pongas el cerrojo a la puerta.

Silentemente entraré. Me sentaré tranquilo,
con la mirada explorando la oscuro para que te viera.
Cuando contemplarte colme a mi ser
te besaré y me iré, y me iré.

Traducción de Zhivka Baltadzhieva

POEMA DE ADIÓS


a mi esposa

 
Quizás sin avisar, invitado lejano


al que ya nadie espera, te visite en un sueño.

No me dejes afuera a la intemperie.

No asegures del todo nuestra puerta.



Entraré con sigilo. Me sentaré despacio,


tratando de observarte en la penumbra.


Sólo cuando los ojos se sacien de mirar,


te besaré, y partiré para siempre.





Traducción de Juan Antonio Bernier




0 comentarios:

Publicar un comentario