martes, 28 de junio de 2022

Un poema de Reni Váseva (1956) en búlgaro y en español

Presentamos un poema de la serie titulada La guerra de la poeta búlgara Veni Váseva, inspirado por la guerra de Ucrania.



Reni Váseva (Sofía, 1956). Estudió Filología Búlgara en la Universidad San Clemente de Ohrid de Sofía. Casada, con dos hijos. Ha publicado tres poemarios.

 

***
Един малък принц
до пейката долу
отглежда червена роза,
астероид е площадката,
очукан от времето,
с олющена синя боя.
Момченцето има
само лопатка,
скъсани гуменки, руса коса.
Двете гуменки, вижда се,
вече са малки,
петите стърчат,
но какво от това...
Момчето е клекнало
до своята роза,
снежинки танцуват -
дяволски сажди,
разголени яростно,
панелите зеят,
огнището слънчево
няма кой да подклажда...


***

Un principito
junto al banco de abajo
cuida a la rosa roja,
el parque es un asteroide,
golpeado por el tiempo,
con pintura azul desconchada.
El muchachito tiene
solo una pala,
unas zapatillas rotas, el pelo rubio.
Las zapatillas - se aprecia -
ya le están pequeñas,
los talones sobresalen,
pero qué más da…
El muchacho está en cuclillas
junto a su rosa,
copos de nieve danzan:
diabólico hollín,
desnudos con furia permanecen
desamparados los bloques abiertos,
al cálido hogar no hay ya
quién le prenda fuego…

 

Traducción del búlgaro de Marco Vidal González

 

Más poesía búlgara:


- Ruzha Vélcheva: En el filo de la aguja

- Vladimir Sabourín: Tres poemas

- Vania Válkova: Memoria urbana

- Aleksandar Vutimski: Europa depredadora

 

sábado, 18 de junio de 2022

Un poema de Gueorgui Rupchev (1957 - 2001) en búlgaro y en español

 

Gueorgui Rupchev (1957 - 2001) fue un destacado poeta y traductor. Publicó seis poemarios y fue ganador en diferentes concursos de poesía. Recibió, además, el premio de la Unión de los Traductores. Sus poemas han sido traducidos al inglés, francés, español, húngaro y griego.

 

ОТСЪСТВИЕ

 

По стълбището, след това ключът. Накрая

се вмъкваш в старата си стая.

Смълчаните, понапрашени мебели

отдавна са привикнали без тебе.

За тялото леглото е забравило,

забравила е за дланта ти бравата.

Нахално стъпките разместват

непреживените от тебе месеци

и щом постихне радостта в началото,

започваш гузно.

 

Да се подчиняваш.

 

 

AUSENCIA


Por las escaleras, luego la llave. Al final

te cuelas en tu vieja habitación.

Los sigilosos y polvorientos muebles

hace tiempo que se hicieron a tu ausencia.

Del cuerpo la cama se ha olvidado,

se ha olvidado de tu mano la cerradura.

Insolentes los pasos trasladan

los meses que no has experimentado

y en cuanto se calme la alegría en el comienzo,

empiezas con remordimiento.


A rendirte.

 

 

Traducción del búlgaro al español de Marco Vidal González

 

Más poesía búlgara:

 

- Aleksandar Vutimski: Vagabundos, ¿Por qué?

- Aycha Zaralíeva

- Aksinia Mihaylova


miércoles, 15 de junio de 2022

Un poema de Zlatomir Zlatánov (1953) de "Hermanos del polvo" en búlgaro y en español

Zlatomir Zlatánov nace en 1953. Estudia Periodismo en la Universidad de Sofía San Clemente de Óhrid. Es autor de más de quince libros de poesía, prosa y ensayo, entre los que cabe destacar La entrada al desierto, Playas nocturnas, En la isla de los coprófilos, El japonés y la corriente y Más allá del trauma y la revolución. Zlatomir Zlatánov, según el profesor Svetlozar Ígov, «no es solo uno de los nombres más importantes en la literatura búlgara en las dos últimas décadas del siglo XX y comienzos del XXI, sino que como poeta, prosista y ensayista expresa de forma más representativa el giro moderno de su desarrollo»

 


 

 

Лесбийки


Телата им са пиерийски рози

и с римската твърдост излетият гръбнак.

Внимателно часа избират за метаморфози,

мъжът сега е смъртният им враг.


Четат от книгата за древни извращения

и променени състояния на любовта.

И редки фрески на подводните растения

са ласките, наподобили свършек на света.


Това ли е инструменталното сношение?

Танцува в пещери от вход на вход

с езиците на степни плъхове в брожение

хтоническият отказ от живот.


Тук няма място за сократически кошмари,

за парадигмите на секса подобрен,

афродизиаците и историческите лаври

на еротично-дискурсивния обмен.


Виж как дъждът набъбва в морна влага

и сластно се изливат делта и лиман.

И още по-надолу, там, където Хтонос стяга

невидимия Бог, невъплътен, неназован.


Догръцки период, нататък е неясен

сепващият подтик към сляпо тъждество.

Светът би трябвало да спре, нераснещ

и неопасан между бедрата с бичи ствол.


Телата оплетени са в плагиатски почерк

и цялото оглежда се във всяка своя част.

И вечна пролет е оргазменият посев,

подобното подобия множи без власт.


Повърхността е винаги по-сложна,

а долу от кимерийски мрак по-чер

бушува Ерос в най-прозрачната си кожа

достойна за пръсти на евнух.

                                               Или на Бодлер.



Lesbianas


Sus cuerpos son rosas de pieria

y la dureza romana la espalda esculpida.

Eligen con cuidado hora para la metamorfosis,

entonces el hombre es su sumo enemigo.


Leen el libro de antiguas perversiones

y estados amorosos alterados. Y frescos insólitos

de plantas submarinas son sus caricias,

aquellas que recuerdan al fin del mundo.


¿Es acaso esto la cópula instrumental?

En cuevas bailando de entrada a entrada

con lenguas de ratas esteparias en conmoción

su rechazo ctónico vital.


Aquí no hay lugar para angustias socráticas

ni para paradigmas del sexo mejorado:

de los afrodisíacos y los laureles históricos

del intercambio erótico-discursivo.


Mira cómo la lluvia se hincha en la densa humedad

y lascivamente se vierten delta y limán.

Y más abajo, allá, donde Ctonos agarra

al Dios invisible, no encarnado, no llamado.


Un incierto impulso sobrecogedor a ciegas

hacia la semejanza del periodo pregriego.

El mundo debería detenerse, dejar de crecer

y no ser ceñido por palos de toro entre muslos.


Los cuerpos enredados están en un plagio

y todo se refleja en cada una de sus partes.

Eterna primavera es la siembra orgásmica,

la semejanza se multiplica sin autoridad.


La superficie es siempre más compleja

y abajo, más negro que la noche cimeria,

se desata Eros en su piel más transparente,

digna de dedos de eunuco.

                                         O de Baudelaire.

 

Traducción de Marco Vidal González y Katya Gérova

 

Obtén tu ejemplar de Hermanos del polvo en Amazon.

 

Más poesía búlgara:

 

- Kiril Vassilev

- Ani Ílkov

- Градска памет: un poema de Vanya Valkova

- "East River", un poema de Liudmila Kaloyanova  

Vladimir Sabourín

martes, 7 de junio de 2022

Скитници/Vagabundos, un poema de Aleksandar Vutimski (1919 - 1943) de su libro bilingüe "El muchacho azul"



Un poema de Aleksandar Vutimski, del libro "El muchacho azul" (2020).

Aleksandar Vutimski (Svoge, 1919 – Yugoslavia, 1943) fue un poeta y filólogo clásico por la Universidad de Sofia. Casi toda su familia se vio afectada por la tuberculosis, por lo que de pequeño se mudó a Sofía (Bulgaria). Es considerado uno de los poetas más significativos, pero menos conocidos en su país. Su poesía está dedicada a la ciudad y al amor en la que domina una visión del mundo nostálgica y melancólica. Está entre los primeros autores búlgaros en tratar la homosexualidad y la estética en su obra. No publicó ningún libro en vida, aunque algunos de sus poemas fueron publicados en revistas literarias de la época, como Zlatorog.

Скитници

Във нощните, тревожни тъмнини
вървим. - Къде ще стигнеме?… Дъждът.
Далечен плясък в стрехите звъни.
Във нощните, тревожни тъмнини
далече из града
вървим, вървим.

Какви са тия светли отражения,
прорязали на ивици студените,
безлюдни тротоари? - И какви
са тия нощни, мътни светила,
запалени в блестящите дъждовни мрежи?
По бледите ни, ледени чела
струи дъждът.
Далече във безбрежните,
тревожни тъмнини вървим.
Далече из града -
звъни безкрайно - нежно,
звъни в ушите ни,
шуми дъждът…

Вървим… Къде ще стигнеме?…
Студените, безлюдни тротоари.
…Без хляб, без покрив,
измокрени,
заслушани в шума на есенния дъжд.
И вече
- през толкова безкрайни вечери -
заскитали далече, неведнъж,
отпущаме
ръце в студено отчаяние;
и неведнъж,
в мълчание -
със челюсти железни скърцаме в нощта.
Къде ще стигнеме?…

Дъждът шуми. О, тия отражения
по тротоарите! О, тия светила!
- С измръзнали чела
и мрачни -
крачиме
във нощните, трвожни тъмнини.
Ръцете ни,
очите ни,
притеглени, потръпват към вратите и
към тъмните, притихнали стъкла
на къщите…
Сърцето ни? -
Бездънен извор на отчаян устрем.


Vagabundos

En las inquietas tinieblas de la noche
vamos andando: ¿a dónde llegaremos?… La lluvia.
Un lejano destello por los aleros suena.
En las preocupantes e inquietas tinieblas
lejos, por la ciudad,
vamos andando, andando.

¿Qué son estos reflejos de luz,
que cortan en tiras las aceras
frías y desiertas? ¿Qué son
estas luces nocturnas y tenues,
encendidas en esas redes brillantes y lluviosas?
Por nuestras frentes heladas y pálidas
corre la lluvia.
Lejos, allá donde las inquietas
e infinitas tinieblas, vamos andando.
Lejos de la ciudad:
suena infinitamente, con ternura,
suena en nuestros oídos,
susurra la lluvia…

Vamos andando… ¿A dónde llegaremos?…
Las aceras frías y desiertas.
…Sin pan, sin techo,
mojados,
ensimismados en el susurro de la lluvia otoñal.
Y ya,
a través de la infinidad de tantas noches,
habiendo deambulado en lo lejano, no solo una vez,
dejamos caer
nuestras manos en una fría desesperación;
y no una sola vez,
en silencio:
con mandíbulas de hierro chirriamos en la noche.
¿A dónde llegaremos?…

La lluvia susurra. Oh, ¡esos reflejos
por las aceras! Oh, ¡esas luces!
Con las frentes heladas
y oscuras,
caminamos
en las inquietas tinieblas de la noche.
Nuestras manos,
nuestros ojos,
arrastrados, son sacudidos hacia las puertas y
los cristales oscuros y silenciados
de las casas…
¿Y nuestro corazón?:
Un manantial infinito de un impulso desesperado.

Traducción del búlgaro al español de Marco Vidal González
 
Más poesía de Aleksandar Vutimski:
 
- Europa depredadora, de Aleksandar Vutimski

domingo, 5 de junio de 2022

Un poema de Aksinia Mihaylova (1963) en búlgaro y en español

 



Aksinia Mihailova (Rakevo, 1963). Autora de libros de poesía. Sus versos han sido traducidos al francés, rumano, eslovaco, serbio, croata y español. Ha sido galardonada en diferentes ocasiones con premios de literatura, de poesía y de traducción. Aksinia Mihailova es representante de Bulgaria en el movimiento “Encrucijada al Este” que une a 11 países de Europa Central y del Este, bajo los auspicios de la Casa de la Poesía (Teatro Molière) en Paris. Desde 2011 Aksinia es miembro del “Club Haiku de Bulgaria”.

 

Дъжд


Вече половин час стоя под душа

и не мога да отмия този натрапчив сън,

преследващ ме от години,

в който ме изоставяш

на пазара за зеленчуци

в един южен град.

Приливите на кръвта изхвърлят

пясък и мъртви медузи в очите ми

и не мога да видя как се отдалечаваш,

отнасяйки нечия друга радост

облегната на рамото ти.


Април отваря терасите си,

а котката в мен не се събужда

вече пети месец:

горещите ламаринени покриви,

слънчевите керемидени покриви

са пейзажи от друг сезон.


Правя леха под смокинята,

стискам в шепата си

семена от валериана

и им говоря на странно наречие,

а дъждът се бави

и ти така и няма да разбереш

как трябва да ме обичаш.


Над главата ми се спуска облак

като обещание.



Lluvia


Llevo ya media hora en la ducha

y no puedo deshacerme de este sueño intruso

que lleva años persiguiéndome,

aquel sueño en el que tú me dejabas

en el mercado de verduras

de una ciudad sureña.

Las mareas de la sangre lanzan

arena y medusas muertas en mis ojos

y no puedo ver cómo te vas alejando,

arrastrando una alegría ajena

apoyada sobre tu hombro.


Abril abre sus terrazas,

y la gata en mí no se despierta

ya por quinto mes:

los tejados de chapa de zinc calientes,

los tejados de tejas soleadas

son paisajes de otra estación.


Siembro un bancal bajo la higuera,

aprieto en mis manos

semillas de valeriana

y les hablo en un dialecto extraño,

y la lluvia tarda en llegar

y tú seguirás sin comprender

cómo debes amarme.


Sobre mi cabeza desciende una nube

como una promesa.

 

Traducción del búlgaro al español de Marco Vidal González

 

Más poesía búlgara:

 

- Un poema de Amelia Lícheva

- Rada Panchovska: Elegías cósmicas, Supervivencia

- Blaga Dimitrova: Espacios, Futuro Radiante, Siembra a ciegas  

- Tres poemas de Zhivka Baltadzhieva

- East River, un poema de Liudmila Kaloyanova 

lunes, 30 de mayo de 2022

Un poema de Amelia Lícheva (1968) en búlgaro y en español

Amelia Licheva (Sofía, 1968). Poeta y crítica literaria. Se desempeña como profesora de Teoría de la literatura en la Universidad San Clemente de Ójrid. A la par, es redactora jefe de la revista literaria “Литературен вестник” (El periódico literario) y redactora de la revista “Литературата” (La literatura). Es miembro del PEN club de Bulgaria y de la International Comparative Literature Association. Ha obtenido el Premio León de oro, la condecoración del ayuntamiento de Sofía, el Premio Hristo G. Danov y el Premio Nacional de Literatura Binyo Ivanov de Bulgaria. Ha publicados ensayos de teoría literaria y de poesía.

 


Свян


Онова чувство, което се оттича през улуците на днешното

на горд непукизъм, самодоволство и безотказна вяра в себе си,

на фейсбук признания, на разголване и самопоказване,

в които граници отдавна не съществуват;

онова чувство, което може да се нарисува,

когато се разлистват албумите на семейните истории

и се вижда

как наднича от шапките на мъжете и чадърите на жените,

от обувките, воланите, чарлстон панталоните,

от вратовръзките и шаловете,

от прическите, бретоните, а понякога и от усмивките,

скрили порива на телата и устните.


Отива си, утаява се червеното,

вече дори не руменее,

лицата са с естествен цвят или покрити с пудра,

маски, фондьотен,

даже ружът не е на мода,

старомоден е - казват гримьорите


свянът е минало

от епохата на водните бои

и спотаяваните чувства.


Pudor


Ese sentimiento que discurre por las calles de hoy, de orgulloso pasotismo,

de autocomplacencia y de inquebrantable confianza en uno mismo,

de confesiones vertidas en facebook, de desnudez y sobreexposición,

en las que hace tiempo que no existen límites;

aquel sentimiento que puede dibujarse

cuando se hojean los álbumes de historias familiares

y se vislumbra

cómo se asoma desde los gorros de los hombres y los paraguas de las mujeres,

desde los zapatos, los volantes, los pantalones charleston,

desde las corbatas y las bufandas,

desde los peinados, los flequillos, y a veces también desde las sonrisas,

habiendo ocultado el impulso de los cuerpos y los labios.


Se marcha, el rojo se aclara,

ahora incluso ya no se ruboriza,

los rostros están con su tono natural o cubiertos de polvo,

con máscaras, con base de maquillaje,

incluso el colorete ya no está de moda,

es algo anticuado - afirman los maquilladores


el pudor es pasado,

de la época de las acuarelas

y los sentimientos latentes.

 

Traducción del búlgaro de Marco Vidal González

 

Más poesía de Amelia Lícheva aquí


Más poesía búlgara:


- Aycha Zaralíeva: diez poemas 
- Rada Panchovska: Elegías cósmicas, Supervivencia
- Blaga Dimitrova: Espacios, Futuro Radiante, Siembra a ciegas

 

lunes, 23 de mayo de 2022

Un poema de Ani Ílkov (1957) de "Hermanos del polvo" en búlgaro y en español

Ani Ílkov (1957) es profesor de literatura y escritura creativa en la Universidad de Sofía. Ha sido profesor visitante en University College en Londres y en la Universidad de Nueva Delhi. Es autor de diez libros de poesía, uno de periodismo y dos de prosa científica. Algunos de sus títulos publicados son: El manantial de los feo-guapos (1994), Preparándose para abandonar el corazón (2015), El secuestro de Bulgaria. Panfletos políticos (2014), El genio imposible. Un libro sobre Konstantin Pavlov (2010), entre otros.



Слово без думи


Не искам никакъв език, не искам думи;

каква свещена разлика между човек и влюбен,

една красива стъпка като фрагмент от танц,

уста, зашита с миди в сребристорозов гланц.

Спокойно изживяване, надвечерни решения,

ръка с ръката сплавена, изчезващи съмнения...

Като води и камъни, като възход и падане

води ме, както казахме, без думи, без отлагане.

Напред, след туй наникъде (сред чуждото хихикане)

сами като поникнали под знаците химически

на въздух и на дъжд - монаси жънат ръж,

съблечени до кръста. А ние с теб разпръснати

жужим околовръст. Без думи сме -

разпънати на черния им кръст,

без дрехи като тях - съблечени до кръста.

Но още из полето сред жабешкото скерцо,

като че под сърцето ми - жънат единоверците,

но още в тази библия на кръглото пространство

черниците изписват безсмъртните си страници

и още някой мисли, че може да възкръсне

и търпеливо чака живота да му втръсне...

Докато ти си тук,

докато ти си тука,

небето те затиска със синята си лупа.

И слънцето те грее с очи превъзпалени,

а ти си влюбен в някого,

но кой,

къде,

къде е?




Discurso sin palabras


No quiero lengua alguna, no quiero palabras;

qué sagrada diferencia entre hombre y enamorado,

un bello paso tal como fragmento de un baile, una boca,

cosida con conchas de un brillo rosa y plateado.

Tranquila experiencia, decisiones al atardecer,

mano con mano fusionadas, dudas que se fugan…

Como agua y piedras, como auge y caída

llévame, tal como dijimos, sin palabras, sin demora.

Adelante, después a ninguna parte (entre risitas ajenas)

tan solos como brotes bajo químicas señales

del aire y de la lluvia: unos monjes cosechan centeno,

desnudos hasta la cintura. Y nosotros esparcidos

cuchicheamos alrededor. Estamos sin palabras

crucificados en su negra cruz,

sin ropa como ellos: desnudos hasta la cintura.

Pero aún por el campo, entre el croar de las ranas, como si

estuvieran debajo de mi corazón: cosechan los correligionarios,

pero aún en esta biblia del espacio circular

las zarzamoras escriben sus páginas inmortales

y aún hay quien piensa que puede resucitar

e impacientemente espera que de la vida se harte…

Mientras estás aquí,

mientras aquí estás tú,

el cielo te aprieta con su lupa azul.

Y el sol te ilumina con ojos inflamados,

y tú estás enamorado de alguien,

pero quién,

dónde,

¿dónde está?

 

Traducción de Marco Vidal González y Katya Gérova

 

Obtén tu ejemplar de Hermanos del polvo en Amazon.

 

Más poesía búlgara:

 

- Kiril Vassilev

- Градска памет: un poema de Vanya Valkova

- "East River", un poema de Liudmila Kaloyanova  

Vladimir Sabourín

domingo, 8 de mayo de 2022

Un poema de Vladimir Sabourín (1967) de "Hermanos del polvo" en búlgaro y en español

Vladimir Sabourín (Santiago de Cuba, 1967) es un poeta y traductor búlgaro de origen cubano, autor del manifiesto de la Nueva Poesía Social y fundador de la revista Нова социална поезия (Nueva Poesía Social). Ha traducido a Bertolt Brecht, Arquíloco, Roberto Bolaño y Álvaro de Campos al búlgaro, entre otros. 



Кои сте вие


Вие сте на английските ягодови полета

На бийтълс завинаги

И в последния замръзнал кръг

На ада на германските кланици


Вие гледате старци

В рая на гърция и италия

Берете чери домати

Под сияйни испански небеса


Вие сте охранители

На умрели от страх бели

В юар и ви застрелват

В амстердам или на кайманите


Вие сте национално безотговорни

Милионери в сингапур и дубай

Бивши назначени капиталисти

Настоящи борци за демократични права


Вие сте храбреци

Мерещи си в европата

Пишките с албанската и дори

Братската руска мафия


Вие сте микимауси в американски

Диснилендове на студентски бригади

И източвате кредитни карти

В особено големи количества


Вие сте опер във френски

И немскошвейцарски семейства

И професори в лъндън скуул

Ъф икономикс


Вие сте тодорофф кристева

Тикханов дори кристО вие сте

Джон винсънт атанасов

Измислил компютъра


Викат ви българи

Но кои сте вие всъщност



Pero quiénes sois vosotros


Vosotros sois aquellos de los campos ingleses de fresas

De los beatles forever

Y en el último círculo congelado

Del infierno de los mataderos alemanes


Vosotros cuidáis a los ancianos

En el paraíso de grecia e italia

Vosotros recolectáis tomates cherry

Bajo los luminosos cielos de españa


Sois los guardaespaldas

De los blancos muertos de miedo

En la república de sudáfrica y os disparan

En ámsterdam o en las islas caimán


Sois nacionalmente irresponsables

Millonarios en singapur y dubai

Ex capitalistas contratados

Actualmente luchadores por los derechos democráticos


Vosotros sois valientes

Midiendoos los rabos

Con la mafia albanesa

Incluso con la de nuestros hermanos rusos


Sois mickey mouses de brigadas estudiantiles

En disneylands americanos

Y vaciáis tarjetas de crédito

En cantidades especialmente grandes


Sois au pair en familias francesas

Y alemano-suizas

Y profesores en landon skuul

Of iconomics


Sois todoroff cristeva

Tikjanov e incluso cristó1 sois

John vicent atanasov

El que inventó el ordenador


Os llaman búlgaros

Pero quién coño sois en realidad


1Los descendientes de búlgaros nacidos fuera de Bulgaria a veces tienen sus nombres transliterados de una manera particular que para los búlgaros suele ser llamativa, ya que no coincide con el sistema de transliteración oficial de Bulgaria. Por ejemplo: todoroff en vez de todorov, cristeva en vez de krasteva o el más llamativo: kristó en vez de christo, ya que cambia tanto el acento como el primer fonema.

 

Traducción de Marco Vidal González y Katya Gérova

 

Obtén tu ejemplar de Hermanos del polvo en Amazon.

 

Más poesía búlgara:

 

- Kiril Vassilev

- Градска памет: un poema de Vanya Valkova

- "East River", un poema de Liudmila Kaloyanova  

Vladimir Sabourín 


viernes, 6 de mayo de 2022

3 poemas de Kiril Vassilev (1971) de "Hermanos del polvo" en búlgaro y en español

 

Kiril Vassilev (1971) es un poeta y crítico de arte búlgaro. Es autor de los poemarios Tres poemas (2004), Las hojas ausentes (2010) y Provincias (2015). Sus poemas, traducciones y textos de crítica literaria han sido publicados en las revistas GRANTA, Sezon, Altera, Stranitsa, Literaturen Vestnik, Nueva Poesía Social, entre otros. Entre los años 2016 y 2019 dirige la columna sobre arte en el periódico Кultura. Su labor ha sido premiada en diferentes ocasiones. Egresado de la Universidad de Sofía, es doctor en Teoría e Historia de la Cultura. Ha trabajado como maestro, periodista, librero y conservador de museo. Actualmente enseña Historia de la Cultura Moderna en la Universidad de Sofía.

 


 

Домашно


Ден след като видях

как светът бухва като хляб

и невидима ръка го чупи и раздава

вървя бавно по алеята в парка

сред боровете заглъхващи в мрака

знам че не мога да им помогна

само спирам за миг и кимвам с глава

всеки сам се прибира у дома

да се учи как се умира




Hogareño


Un día después de ver

cómo el mundo se fermenta como el pan

y cómo una mano invisible lo rompe y lo reparte

voy andando lentamente por la arboleda del parque

entre pinos desvaneciéndose en lo oscuro

sé que no puedo ayudarles

solamente me detengo un instante y les asiento

cada uno vuelve solo a casa

para aprender cómo se muere



Ремонт на покрива


Коминът е рухнал

просто отказва дима и пепелта ни

и керемидите за пренареждане са твърде много


но когато се качим на покрива

и видим ясно онова което приближава

ще имаме ли сили да довършим работата си


или ще се вкореним

сред изгнилите греди и спуканите керемиди

и ще мълчим с отворени очи 



Reforma del techo


La chimenea se ha derrumbado

simplemente rechaza nuestro humo y nuestras cenizas

y las tejas que hay que volver a poner son demasiadas


pero cuando nos subamos al tejado

y veamos bien aquello que se está acercando

tendremos acaso fuerzas para terminar nuestro trabajo


o nos aferraremos

entre las vigas podridas y las tejas agrietadas

y permaneceremos callados con los ojos abiertos

 

 


Струва си


Да видиш отблизо

как старостта влиза бавно в морето

носейки умиращата плът като тотем

с който си проправя път към дълбините


да видиш сиянието на белите коси

и небето прекрачващо безкрайността си

за да открие онзи единствен нюанс на синьото

който тези коси заслужават


и налудно нежната усмивка

когато гребенът на вълната се залюлява

миг преди пяната да се разхвърчи

за да скрие всичко останало


което все още не бива да виждаш 



Vale la pena


Ver de cerca

cómo la vejez se adentra lentamente en el mar

arrastrando la carne moribunda como un tótem

con la que hacerse el camino hacia las profundidades


Ver el resplandor del cabello canoso

y el cielo saltándose así su infinidad

para encontrar aquel único matiz azul

que estos cabellos merecen


y delirantemente la tierna sonrisa

cuando la cresta de la ola se mece

un instante antes de que la espuma se disperse

para ocultar todo lo demás


que aún no debes ver


Traducción de Marco Vidal González y Katya Gérova


Obtén tu ejemplar de Hermanos del polvo en Amazon.


Más poesía búlgara:

 

Vladimir Sabourín

- Градска памет: un poema de Vanya Valkova

- "East River", un poema de Liudmila Kaloyanova 

 

Un poema de Reni Váseva (1956) en búlgaro y en español

Presentamos un poema de la serie titulada La guerra de la poeta búlgara Veni Váseva, inspirado por la guerra de Ucrania. Reni Váseva (Sofía...