domingo, 28 de febrero de 2021

Reseña de "El muchacho azul" de Aleksandar Vutimski, por Luis Enrique Ibáñez


Recientemente publicamos una selección de poesía de Aleksandar Vutimski en edición bilingüe búlgaro-española (más información sobre el título en el siguiente enlace).

A continuación os presentamos la reseña del poemario que ha realizado Luis Enrique Ibáñez, en español y en búlgaro:

 

El muchacho azul

 

Esa obsesión por ordenarlo todo, como para que nos sintamos seguros, provoca con demasiada frecuencia que, en la teoría literaria, los autores queden etiquetados, encasillados, reducidos, esto es, mutilados. Así, en esos libros de texto que buscan la comodidad para la vaga memoria, para la interpretación apartada, podemos encontrar expresiones como Pedro Salinas, el poeta del amor, tirando al cajón del olvido asuntos como 'Cero'. O constantemente hablar de Luis Cernuda y asociarlo de modo casi exclusivo al deseo insatisfecho, a la amargura del amor fracasado, despreciando, por ejemplo, 'Vientres sentados'.

Sé que todo esto es una obviedad, pero he vuelto a pensar en ello después de sumergirme en la poesía de Alexander Vutimski, poeta búlgaro del pasado siglo. Y lo he podido hacer gracias, otra vez, a la generosidad y a la traducción de Marco Vidal.

Y descubrir una experiencia poética que no conocías, y comprobar que su nervio te toca, nos toca, desde la autenticidad del desgarro íntimo y, al mismo tiempo, desde la rabia inteligente de lo social, de lo colectivo, descubrir todo ello, digo, resulta algo más que alentador.

Sentirte vibrando con lo más personal, tocando versos que acarician la oscuridad del deseo, del temor, del futuro que quieres, y que te asusta porque no sabes dónde está el suelo, dónde quedaron las palabras que no se pronunciaron,

En la mudez de la noche quiero yo que me veas,

y que desciendas sobre mí, pero no sé yo

si con el roce tuyo

me esfumaré como polvo de luna...

 

Me esfumaré como polvo de luna, difícil encontrar un ensamblaje de palabras, en tan corto espacio, y con tanta carga, no sé si decir poética, tal vez sea otra cosa, como sentir la vida que te habían contado y, a la vez, asustarte, de la manera más dulce, de lo que pueda suceder, la vida.

Y luego sigue uno leyendo a este magnífico poeta, qué jodido eso de utilizar adjetivos. Y se encuentra con el grito de lo social, con el ser que es capaz de desnudarse en palabras para mostrarse en su yo y, a la vez, levantar la mirada y contemplar al nosotros, y mostrarlo, y denunciar la condición injusta de todos los olvidados.

Estamos hablando de poesía que no se puede etiquetar, de lenguaje que quiere rebelarse,

...tus trabajadores, Europa.

Ahora aterrada y patética te escondes

en las oscuras mazmorras de Londres.

Ya no bostezas de aburrimiento detrás del abanico,

no escuchas jazz y no, ya no bailas más.

Los estallidos son ahora tu música

y los incendios tu digno atrezo...



Y después, como en un rebote del que busca su sueño, se vuelve uno a encontrar con un yo que tantas veces llama,

Siéntate a mi lado ahora… Baila más conmigo…

Aunque caiga rendido…

El tabernero mañana me dirá en voz baja:

De nuevo está usted solo, amigo, ¿por qué?”

 



Y es un continuo volver para recuperar el lenguaje, para abrir las orejas y escuchar esas voces que, en estos tiempos que tanto hieren, son capaces de mostrarse desnudas en la inteligente muestra del que se da, desde su ser hasta la plaza, otra vez.

A veces veíamos tabernas, como de las que hablaba Botev, y nos gustaba el roce de la denuncia, de la llamada al esclavo que asume su condición (... Los que roban, elegantes, el bocado de mi boca, de la boca del pueblo... El esclavo no se levanta, estamos todos copa en mano...). Luego oímos hablar de restaurantes, para elegidos. Ahora, las tabernas están prohibidas, no los restaurantes para esos pocos,

¡Ay! ¡Este restaurante ruidoso y brillante!...¡Oh, restaurante!

¿Cómo es que esta noche he acabado aquí?…

No puedo aguantar estas risas.

No puedo aguantar esta gente.

En otro lugar he crecido y vivido...

me he acostumbrado a vivir y a luchar

por mi mundo: el de los oprimidos e injuriados...


Y, a la vez, pensar,

¿Por qué tan serenamente besas las palmas de mis manos?

 



En fin, pensar en Botev, en Zhivka Baltadzhieva, en Sabourín, en Vutimski, en humildemente intentar comunicar dos culturas que no están tan distantes como parece, ninguna lo está.

Todavía sigo pensando por qué escucho, leo, noticias de tantos países, y nunca de Bulgaria.

 

Luis Enrique Ibáñez

Publicado originalmente en Dueloliterae



Texto en búlgaro:


Специалистите по теория на литературата имат мания да определят и да дефинират авторите като им слагат определени етикети, може би с целта читателите да се чувстват по-сигурни. По този начин, авторите не само са фиксирани и сведени до определен етикет, а също така са и осакатени. В учебниците и помагала, търсещи комфорта в неясната памет, в отдалеченото тълкуване, можем да намерим определения като Педро Салинас - поетът на любовта, отказвайки се и забравяйки други теми. Или пък постоянното свързване на Луис Сернуда с неудовлетвореното желание и с горчивината на фрустрираната любов.

Знам, че всичко това е много ясно, но отново се замислих за него след като се потопих в поезията на Александър Вутимски, български поет от миналия век. Отново благодарение на превода на Марко Видал.

Да открия това поетическо преживяване, което не познавах, но също така и да се уверя, че неговата поетична сила докосва моята, нашата - автентичността на най-интимното разкъсване, но същевременно и интелигентната ярост по отношение на социалното, колективното - да откриеш всичко онова е доста вдъхновяващо.

Да усетиш как трепериш пред най-личното, като се допираш до стихове, докосващи тъмнината на желанието, на страха, на желаното от теб бъдеще… въпреки че си уплашен, защото не знаеш къде е земята, къде останаха непроизнесените думи...


В безмълвна нощ аз искам да ме видиш,

да слезеш върху мене, но не знам

от твоето докосване дали

не ще се свърша като лунен дим.


Не ще се свърша като лунен дим, трудно е да се намери подобно поетично съединение, което в толкова малко пространство, но същевременно с толкова - може би поетическа или друг вид - сила; все едно да усетиш живота, който някой друг ти е разказал и едновременно с това да се уплашиш по най-нежния начин от това, което може да се случи - животът.


на твоите работници, Европа.


Сега се криеш жалка и уплашена

във тъмните подземия на Лондон.

Не се прозяваш скучно зад ветрилото,

не слушаш джаз и вече не танцуваш.

Гърмежите сега са твоя музика,

пожарите – достойния ти декор.


А после, както при потрес на човек, търсещ мечтата си, пак ще срещне своя Аз - този, който толкова пъти се обажда.

Седни до мен сега… Танцувай с мене още…

Дори да падна изтощен…

Кръчмарят утре ще ми каже тихо:

"Вий пак сте сам, приятелю - защо?"


Това е непрекъснато връщане за възстановяване на езика, за отваряне на ушите и слушане на тези гласове, които в тези нараняващи времена имат способността да се оголят пред будната щедрост на този, който се отдава, който жертва същността си и по площадите.

Понякога виждахме механи, както при Ботев, и ни хареса това докосване, тази критика, този призив към роба, приемащ състоянието си (що залъкът наеден грабят с благороден начин, - грабят от народът гладен… Скоро той не ще да стане: ний сме синца с чаши в ръка!). После чухме да говори за ресторанти за избраните. Сега са забранени механите, а не ресторантите за избраните:

 

Ех, тоя светъл, шумен ресторант!... Ресторант!

Как тая вечер съм попаднал тук?...

Не мога да понасям тоя смях.

Не мога да понасям тия хора.

Аз другаде израснах и живях...

и свикнах да живея и се боря

за моя свят - потиснат, обруган...



И едновременно с това да помислиш

Защо целуваш дланите ми тихо?

Да мислиш за Ботев, за Живка Балтаджиева, за Сабоурин, за Вутимски… Скромно да се опиташ да свържеш две култури, които изглежда не са толкова далечни. Всъщност никаква култура не е чак толкова далечна. Все още се чудя защо слушам и чета толкова новини за толкова държави, освен за България.


Превод от испански: Марко Видал 

 

Otras reseñas del autor:

- Muchacha blanca, de Vladimir Sabourín, por Luis Enrique Ibáñez

viernes, 29 de enero de 2021

¿En qué bibliotecas públicas se pueden encontrar nuestros libros?

 


Nuestros libros de literatura búlgara contemporánea van llegando poco a poco a más bibliotecas públicas de España. 

Nuestro compromiso es que la cultura sea accesible para todos y todas y por ello invertimos el dinero de las ventas en seguir mandando ejemplares a más bibliotecas públicas. Si queréis colaborar con nosotros, podéis adquirir un ejemplar de alguno de nuestros libros.

 

A continuación os dejamos una lista con todas las bibliotecas donde pueden encontrarse uno o varios de nuestros libros:

 

ANDALUCÍA

 

- Biblioteca Provincial de Granada.

- Biblioteca de la Facultad de Filosofía y Letras de la Universidad de Granada. PRÓXIMAMENTE

- Biblioteca Provincial de Cádiz.

- Biblioteca Municipal de Sanlúcar de Barrameda.

- Biblioteca Municipal de Padul.

- Biblioteca Provincial de Sevilla.

- Biblioteca Provincial de Córdoba.

- Biblioteca Provincial de Almería.

 

MADRID

 

- Biblioteca José Luis Sampedro (Chamberí). 

- Biblioteca de la Facultad de Filología de la Universidad Complutense de Madrid.

- Local Anarquista Magdalena.


BULGARIA


- Biblioteca Nacional de Bulgaria.

- Читалище Градище-1907. Своге.


ALEMANIA


- Centro Cultural Búlgaro de Berlín.


REPÚBLICA CHECA


- Centro Cultural Búlgaro de Praga.


CATALUNYA


- Biblioteca de la Facultat d'Humanitats de la Universitat Autònoma de Barcelona.

- Biblioteca Esquerra de l'Eixample - Agustí Centelles (Barcelona). PRÓXIMAMENTE

- Ignasi Iglésias - Can Fabra (Barcelona). PRÓXIMAMENTE

- Biblioteca Pública de Tarragona. PRÓXIMAMENTE

- Biblioteca Pública de Lleida. PRÓXIMAMENTE


ILLES BALEARS


- Biblioteca Ramon Llull de la Universitat de les Illes Balears.

- Biblioteca Municipal de Son Servera.

- Biblioteca Pública Insular d'Eivissa.


GALICIA


- Biblioteca Pública de Santiago de Compostela Ánxel Casal.


PAÍS VASCO


- Casa de Cultura Ignacio Aldecoa (Vitoria).

- Bidebarrieta (Bilbao).

- Biblioteca Central (San Sebastián).

- Casares-Tomasene Kultur Etxea-Centro Cultural (Altza).

- Ernest Lluch Kultur Etxea - Centro Cultural (Amara).

- Biblioteca Central de San Sebastián.

 

ASTURIAS

 

- Biblioteca d'Asturies "Ramón Pérez de Ayala" (Oviedo).

- Biblioteca Pública "Jovellanos" (Gijón).


CASTILLA Y LEÓN


- Biblioteca de Castilla y León (Valladolid).

- Biblioteca Pública de León.

- Biblioteca Pública de Soria. PRÓXIMAMENTE

- Biblioteca Pública de Burgos.

- Biblioteca Pública de Palencia. PRÓXIMAMENTE


LA RIOJA


- Biblioteca de La Rioja (Logroño). PRÓXIMAMENTE



Más información sobre los libros

 

- Nueva Poesía Social. La Antología

- El muchacho azul

- Muchacha blanca

- Urban Perfume

- En el filo de la aguja

El poemario "En el filo de la aguja" de Ruzha Vélcheva, ya a la venta

 La primera traducción de 2021 ya está disponible a la venta. Se trata del poemario "En el filo de la aguja" de la poeta búlgara Ruzha Vélcheva.

 

 

Ruzha Vélcheva es ingeniera de formación y poeta de corazón. Escribe poesía, relatos cortos y haiku. Ha publicado 15 libros. Es miembro del movimiento mundial “Poetas del Mundo”, del grupo poético búlgaro “Nueva Poesía Social”, de la “Liga de los Escritores Búlgaros en EEUU y por el Mundo” y de la “Unión de Escritores Búlgaros”.

Ruzha nació en 1946 en Pavlikeni pero desde 1956 vive en la antigua y pintoresca ciudad de Veliko Tárnovo (Bulgaria).

 

Algunos datos sobre esta edición:

- Traducción: Marco Vidal González
- Diseño de cubierta e ilustraciones: Vania Válkova
- Corrección: Martina Dobreva Kriviradeva
- Prólogo: Emilio Martín Paz Panana
- Lengua: búlgaro y español
- ISBN: 979-8594101951
- 109 páginas 
- Edición: La Tortuga Búlgara, 2020

 

¿Dónde se puede adquirir un ejemplar?

 

Por ahora solamente está disponible a la venta en Amazon. Si no vives en España, puedes comprarlo en la versión territorial de Amazon de tu país de residencia (Alemania, EEUU, Francia, Italia, Inglaterra...). Esperamos que pronto llegue a librerías de España y Bulgaria.


Más información sobre mis libros:

- El muchacho azul, de Aleksandar Vutimski

- Muchacha blanca, de Vladimir Sabourín

- Nueva Poesía Social. La Antología

- Urban Perfume, de Vania Válkova


Si quieres enterarte de todas nuestras novedades, síguenos en facebook

 

martes, 1 de diciembre de 2020

¡Esta navidad regala literatura!

 

 

Se acerca la navidad, un momento ideal, pese a las terribles circunstancias, de regalar literatura y de acercar al lector español la poesía búlgara contemporánea. 

 

También puede ser un regalo ideal para búlgaros residentes en España que quieren leer en búlgaro ya que estos libros incluyen los textos originales: se trata de ediciones bilingües, con textos paralelos en búlgaro y en español.

 

¿Dónde comprar?

 

- El muchacho azul: t.ly/9Ikq
- Nueva Poesía Social. La Antología: t.ly/125u
- Muchacha blanca: t.ly/zwsa

 

jueves, 26 de noviembre de 2020

Urban Perfume, de Vania Válkova, ya a la venta

La cuarta traducción de 2020 ya está disponible a la venta. Se trata del poemario "Urban Perfume" de la artista, diseñadora y poeta búlgara Vania Válkova.

 
Vania Válkova es diseñadora gráfica y multimedia, escultora y artista. Escribe poesía, así como textos de crítica artística y ensayo. Publica en diferentes ediciones digitales y en papel. Máster en Escultura y Diseño de Espacios y Publicidad en la Academia Nacional de Artes de Sofía y Pedagogía y Semiótica de las Bellas Artes en la Universidad San Clemente de Ohrid de Sofía (Bulgaria). Es redactora en la revista búlgara "Нова социална поезия" (Nueva Poesía Social) y una de las firmantes del Manifiesto de la Nueva Poesía Social. Ha publicado "Градът, като знак" (La ciudad como señal) en 2019 y en breve publicará su segundo libro "Отпечатъци" (Huellas).Traducción y selección de Marco Vidal González (poeta, traductor y bulgarista). 
 



Algunos datos sobre esta edición:

- Traducción: Marco Vidal González
- Diseño de cubierta: Vania Válkova
- Corrección: Katya Gérova
- Prólogo: Emilio Martín Paz Panana
- Lengua: búlgaro y español
- ISBN: 979-8693984363
- 187 páginas 
- Edición: La Tortuga Búlgara, 2020

 

¿Dónde se puede adquirir un ejemplar?


Por ahora solamente está disponible a la venta en Amazon. Si no vives en España, puedes comprarlo en la versión territorial de Amazon de tu país de residencia (Alemania, EEUU, Francia, Italia, Inglaterra...). Esperamos que pronto llegue a librerías de España y Bulgaria.


Más información sobre mis libros:

- El muchacho azul, de Aleksandar Vutimski

- Muchacha blanca, de Vladimir Sabourín

- Nueva Poesía Social. La Antología


Si quieres enterarte de todas nuestras novedades, síguenos en facebook

sábado, 21 de noviembre de 2020

"Vutimski es hombre de su tiempo", entrevista con el periódico de Svoge


¿Cómo surgió tu interés hacia la obra de Aleksandar Vutimski? ¿Cuándo ocurrió?

En 2017 descubrí de manera totalmente casual la poesía de Aleksandar Vutimski. El primer poema
suyo que leí fue “Poemas al muchacho azul”. Me quedé bastante impresionado por la imagen poética del muchacho azul y también por la sensación de melancolía que me invadió su poesía. También me impresionó el hecho de que Vutimski es uno de los primeros autores búlgaros en tratar la temática homoerótica y decidí continuar leyendo su obra literaria. Entonces empecé a leer sus relatos breves, sus ensayos, así como su novela “Los ojos que lloran”. Algo que valoro mucho en su obra es la fusión de lo colectivo-social y lo íntimo.

Hay otros temas en su poesía, como la pobreza, la lucha social por un mundo mejor, el alcoholismo, el horror de la guerra, la soledad en la gran ciudad, la decadencia... estos temas honran al autor. A través de sus ojos todo se vuelve azul, no solo los muchachos, sino también los carruajes, el sol, el cielo, los sombreros, los ojos, las manos, las boinas... El azul es el color de lo inaccesible, de lo inalcanzable, del delirio... de la embriaguez.

Solamente la poesía de Vutimski y la música de Boards of Canada (concretamente la canción Aquarius) consiguen tocar mi vena más melancólica y nostálgica. Inspirado por este grupo y por la poesía de Vutimski escribí mi primer relato corto en búlgaro “Синьото момче се оглежда“.

Más adelanté me fijé que el color azul está representado también en los Cds y en las letras de este grupo y entonces el azul pasó a ser un símbolo muy importante para mí. 

 
Os separan casi 80 años pero ambos, como autores, tenéis la misma edad. ¿Os hace más cercanos este hecho?

De hecho, cuando empecé a trabajar seriamente en la traducción de la obra poética de Vutimski tenía justo 24 años. Por entonces quería que el libro saliese antes de que cumpliera los 25 pero no fue posible. Creo que este hecho nos acerca, ya que antes de meterme de lleno con la traducción de su poesía no me había fijado en el dato de que Vutimski murió a los 24 años de edad. Sabía que había fallecido muy joven, de tuberculosis, y que no había logrado publicar su poemario, pero no tenía ni idea de que murió justo a la edad que tenía yo mientras lo traducía. Cuando me di cuenta de este detalle me sorprendí, y compartí emocionado este dato con mis amigos.

Pero hay otros hechos más interesantes que nos acercan. Uno de ellos es, de hecho, bastante curioso. Desde hace cierto tiempo enseño búlgaro a hispanohablantes y tengo un grupo de estudiantes de Berisso (Argentina), que son descendientes de emigrantes búlgaros que no han logrado conservar su lengua. Tienen gran interés hacia las tradiciones búlgaras, incluso tienen una asociación con biblioteca y organizan festivales de bailes folclóricos. Debido a su interés por la cultura búlgara les envío de vez en cuando traducciones de autores búlgaros contemporáneos, entre los cuáles se encuentra Vutimski.

Un día me escribió Macarena, una de las estudiantes del grupo de Berisso, para decirme que se había quedado impresionada no solo por la poesía de Vutimski, sino también por el parecido físico entre el autor y su primo y su hermano. Este hecho no sería tan sorprendente si su apellido no coincidiera con el del poeta búlgaro (cuyo nombre real es Aleksandar Vutov). Resulta que su bisabuelo es del pueblo Blasnichevo y se llamaba Ivan Stefanoff Voutoff. La diferencia en el apellido está en la transliteración del mismo.

 

La semejanza entre Vutimski y estos muchachos es evidente. Por desgracia no sabemos con certeza si su bisabuelo fue familiar del poeta, pero espero que si algún descendiente de Vutimski lee esto nos ayude a aclararlo. 

 

 

Otro hecho interesante es que un compañero de mi hermano, el bailaor Julio Ruíz, que no me conocía ni a mí ni a mis traducciones, está trabajando en un proyecto artístico en el que el color azul es representado por la música y el baile flamenco. Buscando en internet obras literarias inspiradas por el azul, encontró mi traducción de Vutimski.


Actualmente el joven bailaor está leyendo la poesía de Vutimski en español y me reconforta ver cómo unos poemas, escritos hace 80 años, pueden inspirar a artistas de otras culturas e incluso de otro siglo.


¿Consideras que la poesía de Vutimski es actual hoy en día?

Mientras el mundo en el que vivimos siga siendo así de injusto, mientras la gente continúe escondiendo y reprimiendo sus sentimientos, su poesía seguirá siendo actual. Igualmente, el tema del amor frustrado siempre será actual, independientemente de las condiciones políticas. El amor es un tema inherente al hombre y al escritor. Pero Vutimski la trata de una manera delicada y fina. Sus poemas de amor no son para nada pastelosos o ingenuos, a pesar de la temprana edad del autor. Sus poemas de amor, con la ambigüedad que los caracteriza, hace que el lector reflexione, logrando transmitir esa desesperación, provocada por la ausencia del amado y rozando, así, el nervio más emocional del lector.


Te interesas por la temática social, por la política y sociología, y además escribes en la revista Nueva Poesía Social. ¿Crees que la poesía y la literatura en general hacen del mundo un lugar mejor?

Creo que la poesía hace que los lectores reflexionen, cuestionen, e incluso puede darles valor y coraje para actuar. Puede que la poesía por sí misma no contribuya a que las cosas cambien pero sin duda hace que los lectores piensen, amplíen su horizonte e incluso los invoca a la lucha. 

Vutimski es hombre de su tiempo y como tal expresa a través de sus versos las aspiraciones y los problemas de su generación. Sus poemas más políticos (La Europa depredadora, Restaurante, Vagabundos) plantean temas como el colonialismo, el horror de la guerra, los privilegios y la hipocresía de la clase burguesa... Estoy convencido de que cualquiera que lea estos poemas reflexionará sobre estos problemas y cuanto menos se preguntará ¿por qué el mundo es así? 

Otra cuestión es, sin embargo, cómo puede lograrse un cambio real (pero aquí ya entramos en tema político). Pero una cosa está clara: si no reconocemos los problemas de nuestra sociedad, no habrá manera de cambiar el statu quo. Y la poesía tiene, precisamente, la fuerza de hacer que el hombre-lector reflexione, cuestione y reconozca su condición y la de sus contemporáneos.


¿Qué le une a nuestro país?

Estudié Filología Eslava en la Universidad de Granada y me especialicé en lengua y literatura búlgara. Es por esto por lo que me mudé a Sofía en 2016 y me quedé hasta finales de 2019. 

Pasé tres años en Sofía, un período en el que tuve la oportunidad de conocer mejor vuestra cultura, pero también la literatura. En 2018 conocí el movimiento literario búlgaro Nueva Poesía Social y en mayo de 2020 me propusieron unirme al equipo de la redacción de la revista. Actualmente vivo en España y trabajo como profesor online de español y búlgaro para extranjeros pero a pesar de la distancia mantengo el contacto con el país y continúo leyendo literatura búlgara contemporánea.

Ahora me encuentro terminando la traducción de otros tres poemarios de autores búlgaros y estoy releyendo la novela de Vutimski “Los ojos que lloran”. Espero muy pronto que la prosa de Vutimski vea la luz en español. 


¿Qué le deseas a los jóvenes de tu edad de nuestra ciudad?

Que se interesen por la literatura extranjera, así como por la de su tierra. Cuando estaba en Sofía, lejos de mis raíces, empecé a apreciar la literatura, la música y las tradiciones de mi país. También les deseo que sean ellos mismos y que no cedan ante los prejuicios ajenos.



En la publicación original del periódico ha sido eliminada, curiosamente, la mención que hago en la primera respuesta de que "Vutimski es uno de los primeros autores búlgaros en tratar la temática homoerótica". Evidentemente, ha sido una decisión de la redacción basada más en criterios morales que de estilo.

 

Más sobre Vutimski:

 

- Aleksandar Vutimski: El poeta azul

- El muchacho azul, libro de Aleksandar Vutimski

 

domingo, 27 de septiembre de 2020

¿Dónde se pueden adquirir mis traducciones? / Как можете да се сдобиете с екземпляр от моите книги?


На български по-надолу

¿Dónde se pueden adquirir mis traducciones?

Escribo este artículo porque son muchas las personas que me preguntan dónde adquirir un ejemplar de mis traducciones. Recientemente he traducido tres libros de poesía, los cuales están a la venta en amazon españa, así como en todas las versiones territoriales de amazon (europa occidental, EEUU, etc).

 

- NUEVA POESÍA SOCIAL. LA ANTOLOGÍA:

En amazon españa puedes adquirirlo aquí. También está disponible en las siguientes librerías:

- Granada: Librería Bakakai, Calle Tendillas de Santa Paula, 11.
- Granada: Café-Librería La Qarmita, Calle Águila
- Sofía (Bulgaria): Български книжици
- Sanlúcar de Barrameda: Librería Fórum, Calle San Jorge, 16.
- Cádiz: La Clandestina, Calle José del Toro, 23.
- Madrid: Traficantes de Sueños, Calle del Duque de Alba, 13 (La Latina)

- Barcelona: La Ciutat Invisible, Riera d'Escudier 38 baixos
- Madrid: La Cueva de Lola, Calle de los Mancebos, 2 (La Latina)

Pueden buscarlo también por ISBN: 979-8639991158
Si vive fuera de España búsquelo en amazon de su país de residencia

 

- EL MUCHACHO AZUL, de Aleksandar Vutimski:

En amazon españa puedes adquirirlo aquí. También está disponible en las siguientes librerías: 

- Burgos: Librería Espolón, Paseo del Espolón, 30.
- Padul (Granada): Librería Cervantes, Avenida Andalucía, 34.
- Barcelona: Librería Cómplices, Carrer de Cervantes, 4.
- Barcelona: La Ciutat Invisible, Riera d'Escudier 38 baixos
- Granada: Librería Bakakai, Calle Tendillas de Santa Paula, 11
- Granada: Café-Librería La Qarmita, Calle Águila
- Sofía (Bulgaria): Български книжици

Pueden buscarlo también por ISBN: 979-8654557520
Si vive fuera de España búsquelo en amazon de su país de residencia

 

- MUCHACHA BLANCA, de Vladimir Sabourín:

En amazon españa puedes adquirirlo aquí. También está disponible en las siguientes librerías:

- Granada: Librería Bakakai, Calle Tendillas de Santa Paula, 11.
- Granada: Café-Librería La Qarmita, Calle Águila.
- Madrid: Traficantes de Sueños, Calle del Duque de Alba, 13 (La Latina).

- Barcelona: La Ciutat Invisible, Riera d'Escudier 38 baixos
- Sofía (Bulgaria): Български книжици


Pueden buscarlo también por ISBN: 979-8656092319
Si vive fuera de España búsquelo en amazon de su país de residencia

///

 

Как можете да се сдобиете с екземпляр от моите книги?

Понеже много хора ме питат как може да се сдобиете с екземпляр от моите книги, които през последните месеци преведох на испански, реших да напиша тази публикация. 

Книгите може да се закупят от испанския амазон, но също така и от другите версии на сайта амазон (италиански, френски, немски амазон, и др.). Тоест, ако не живеете в България или в Испания, може да закупите книгите от сайта на амазон на страната, в която живеете.


- NUEVA POESÍA SOCIAL. LA ANTOLOGÍA:

Може да я закупите от испанския амазон тук. Може да я намерите и в следните книжарници:


- СОФИЯ: Български книжици
- Гранада: Librería Bakakai, Calle Tendillas de Santa Paula, 11.
- Гранада: Café-Librería La Qarmita, Calle Águila
- Sanlúcar de Barrameda: Librería Fórum, Calle San Jorge, 16.
- Кадис: La Clandestina, Calle José del Toro, 23.
- Мадрид: Traficantes de Sueños, Calle del Duque de Alba, 13 (La Latina)
- Мадрид: La Cueva de Lola, Calle de los Mancebos, 2 (La Latina)

Може да я потърсите и по ISBN: 979-8639991158

 

- EL MUCHACHO AZUL, на Александър Вутимски:

Може да я закупите от испанския амазон тук. Може да я намерите и в следните книжарници

- СОФИЯ: Български книжици
- Бургос: Librería Espolón, Paseo del Espolón, 30.
- Padul (Granada): Librería Cervantes, Avenida Andalucía, 34.
- Барселона: Librería Cómplices, Carrer de Cervantes, 4.
- Гранада: Librería Bakakai, Calle Tendillas de Santa Paula, 11
- Гранада: Café-Librería La Qarmita, Calle Águila

Може да я потърсите и по ISBN: 979-8654557520

 

- MUCHACHA BLANCA, на Владимир Сабоурин: 

 Може да я закупите от испанския амазон тук. Може да я намерите и в следните книжарници:

- Гранада: Librería Bakakai, Calle Tendillas de Santa Paula, 11.
- Гранада: Café-Librería La Qarmita, Calle Águila.
- Мадрид: Traficantes de Sueños, Calle del Duque de Alba, 13 (La Latina).

Може да я потърсите и по ISBN: 979-8656092319

 

Más información sobre los libros: contenido, autor.../Повече информация относно книгите, авторите... (само на испански):

- Nueva Poesía Social. La Antología

- El muchacho azul

- Muchacha blanca

 

domingo, 20 de septiembre de 2020

Reseña de "Muchacha Blanca", por Luis Enrique Ibáñez, en español y en búlgaro

 

Diseño de Ventsislav Arnaoudov

Recientemente publicamos la traducción de "Бяло момиче" de Vladimir Sabourín al español. Se trata de una edición bilingüe búlgaro-español (la cual se puede adquirir en amazon aquí), con prólogo de Emilio Martín Paz Panana. La traducción es de Marco Vidal González y el diseño de cubierta de Ventsislav Arnaoudov.

A continuación os presentamos la reseña del poemario que ha realizado Luis Enrique Ibáñez en español y en búlgaro:

Muchacha Blanca

Marco Vidal (Sanlúcar de Barrrameda) cursó Bachillerato en el IES Cristóbal Colón. Graduado en Lenguas Modernas y sus Literaturas con Mención en Lenguas Eslavas por la Universidad de Granada. Hace semanas nos presentó 'Nueva Poesía Social. La Antología', sobre poesía búlgara actual. Es el traductor a nuestro idioma de esa Antología en la que también aparece como autor.

Ahora nos acerca, nos regala, el poemario de Vladimir Sabourín  (Santiago de Cuba, 1967) 'Muchacha blanca'. Sabourín es poeta y crítico literario, iniciador del movimiento literario búlgaro Nueva Poesía Social y autor de su manifiesto fundador. Es traductor del alemán, español, ruso y portugués al búlgaro.

El músculo poético de Vladirmir Sabourín constituye una bofetada inteligente a toda esa poesía ñoña, de carpetilla, pseudoadolescente, que parece haberse apoderado de las portadas literarias en nuestro país, y en otros, al parecer también en Bulgaria. Autores y autoras (seguro que a cualquiera le vienen nombres a la cabeza) que se han posado incluso en editoriales que antes mostraban un prestigio y un rigor exquisitos. Editoriales que ahora no tienen ningún pudor en escribir en las contraportadas, a modo de reclamo, publicidades como "autora que tiene más de no sé cuántos miles de seguidores en las redes sociales."

Se trata la insana "literatura lifestyle", a la que el propio Sabourín se refiere en el manifiesto antes mencionado, "producto controlado por los mecanismos de la oferta y la demanda en los que el autor con mayor o menor grado de conciencia busca responder a necesidades creados por una cultura de uno mismo orientada al consumidor." Orientada al vaciamiento semántico del verbo poético, en aras de la venta inmediata, como la comida rápida, nos permitimos añadir... y así dice Sabourín en uno de los poemas que hoy presentamos aquí,

Va a ser que me toca perdonar...

A los portadores de la cultura a las etiquetas y precintas...

A las cutres imitaciones de la alta literatura

Financiada única y exclusivamente con dinero correcto...

 

Y es que, como nos enseña en el primer breve y profundo poema, cuando se abandona la poesía sólo se administra la ausencia. Por eso Vladirmir Sabourín se agarra a la palabra, la zarandea y la deja de pie, erguida, vitaminada. Advierte, constata, denuncia la enfermiza inercia de la resignación, 

Continuamos

Como un soldado alemán en stalingrado...

Como un anciano demente cuando cae la noche

Como un emigrante en un camión frigorífico...

 

Y nos pone delante de los ojos nuestra triste condición de consumidores esclavos,

... los machotes valientes decididos tarjeta en mano

el más triste aquí está más cerca de la alegría de la posesión...

 

Sin embargo, los constantes fogonazos sociales sostenidos por una irreverente sintaxis, no nos deberían inducir a reducir su poesía a una mera y puntual denuncia social. Es, en realidad, el mismo sujeto de la Historia el que se queda entre signos de interrogación. Es la pregunta sobre el propio Hombre Moderno, el intento por traducir de modo emancipador el viaje que hemos realizado, el que se nos está llevando. Al fin y al cabo, todos somos extranjeros en nuestra propia Historia.

 

Yo soy aquella gotita de alquitrán...

Luis Enrique Ibáñez

Publicado originalmente en Dueloliterae

Puedes leer los cinco poemas seleccionados por el autor de la reseña aquí.


Бяло момиче


Марко Видал (Санлукар Де Барамеда) завършва средното си образование в училището “Кристобал Колон” и Славянска филология в Университета на Гранада. Наскоро той представи испанската антология на българското списание Нова социална поезия, съдържаща стихотворения на съвременни български автори. Той е преводач на тази Антология на испански и също участва в нея като автор.

Сега той открива за нас стихосбирката на Владимир Сабоурин (Сантяго де Куба, 1967) “Бяло момиче”. Сабоурин е поет и литературен критик, основател на литературното движение Нова социална поезия и автор на манифестта на движението. Той е преводач от немски, испански, руски и португалски на български език.

Поетичната сила на Владимир Сабоурин е един интелигентен шамар срещу лайфстайл, псевдо-тинейджърската, престорената и лигавата поезия. Това е поезията, която завладява кориците на всички литературни издания в Испания, но също така и в други страни като България. Автори и авторки (сигурно някои от вас ще се сетят за определени имена), които публикуват в уж престижни издателски къщи, поне доскоро смятани за престижни и взискателни. Издателски къщи, които сега не се срамуват да пишат на задните корици лозунги като: “най-харесвания автор в социалните мрежи”, “авторът, който има еди колко хиляди последователи в Инстаграм”. Това явление представлява лайфстайл литературата, която Сабоурин споменава в горепосочения Манифест, “контролиран от механизмите на търсенето и предлагането продукт, в който авторът с по-голяма или по-малка степен на съзнателност търси да отговори на потребности, създавани от една потребителски ориентирана култура на себе си“. Литература, ориентирана към семантично изпразване на поетичното слово в полза на разчитащата на забавлението продажба - както бързата храна. По подобен начин се изразява Сабоурин в едно от стихотворенията, които днес ви представяме тук:

Май трябва да простя…

На културтрегерите на етикетите и бандеролите

На адибас и панасоняк на високата литература

Финансирана единствено и изключително с правилни пари

 


И както пише в първото кратко и силно стихотворение, когато човек се отказва от поезията, той започва да администрира отсъствието. Това кара Владимир Сабоурин да се вкопчва в словото, да го разклаща и да го държи изправено, витаминизирано. Владимир Сабоурин ни предупреждава, описвайки и осъждайки болната инерция на смирението:

Продължаваме

Като немски войник при сталинград

Като чистачка завършила българска филология

Като дементен старец в падащия мрак

Като емигрант в хладилен камион



И също така ни конфронтира с нашето робско и консуматорско естество,

мъжкарите смели решителни картодържатели

най-тъжния тук е най-близо до радостта на притежанието.



Непрестанно призоваващите за бунт стихотворения, използващи един непочтителен синтаксис, не трябва да ни карат да виждаме в неговата поезия проява на възможен и елементарен социален гняв. Всъщност самият субект на Историята е поставен под въпросителен знак. Това е въпросът относно самия Модерен човек, опитът да се опише пътя, който сме извървели, на езика на социалната еманципация. Този път, който все по-лесно изпускаме от поглед. В крайна сметка всички сме чужденци в собствената си История.

 

Аз съм капчицата катран...

Луис Енрике Ибаньес

Рецензията бе публикувана в блога на автора 

Превод на български Марко Видал


Тук може да прочетете петте стихотворения споменати в рецензията.


Reseña de "El muchacho azul" de Aleksandar Vutimski, por Luis Enrique Ibáñez

Recientemente publicamos una selección de poesía de Aleksandar Vutimski en edición bilingüe búlgaro-española (más información sobre el títu...