sábado, 7 de diciembre de 2019

10 poemas de Aycha Zaralíeva en búlgaro y en español

Aycha Zaralíeva (Turgovishte, 1986). 33 años más tarde reside en Sofía, donde trabaja como médico y profesora de medicina y rehabilitación. Continúa buscando la belleza en los tonos grisáceos. A veces prefiere huír de la realidad y otras veces la vive intensamente mediante la escritura. Escribe principalmente en verso, pero también en prosa.


*
С голи ръце трябва да изкопая
един дълбок гроб
за всичките си страхове,
за миналото,
за мнението на другите,
да го залея с катран,
с цимент
и да оставя надгробие
с надпис:
„Тук моите кошмари
си почиват от мен“.


Con mis manos desnudas debería 
cavar una profunda tumba 
y depositar en ella
todos mis miedos,
el pasado,
la opinión de los demás
y cubrirla de alquitrán
y cemento
dejando solo una lápida
con la inscripción:
“Aquí mis pesadillas
descansan de mí”.

*
в безсънните си нощи
броя стъпките на есента по стъклата
броя листата, гниещи по тротоара
и чакам да изгрее утрото
за да заспя


en mis noches de insomnio
cuento los pasos del otoño sobre los cristales
cuento las hojas que se pudren por las aceras
y espero a que amanezca
para poder quedarme dormida

*
Огледалата в сънищата ни
са криви.
Няма истини вече.
Всичко е само негативен образ
на миналото,
от което се срамуваме.


Los espejos de nuestros sueños
están torcidos.
Ya no quedan verdades.
El todo es solo la imagen negativa
del pasado,
del que nos avergonzamos.

*
дълбоко в софийските подземия
четем стихове
за живота навън
за тъгата на утрото
за любовта, която никога не сме имали
и събираме кураж да излезем на повърхността

en las profundidades subterráneas de Sofía
leemos versos
sobre la vida allá fuera
sobre la tristeza del mañana
sobre el amor que nunca hemos tenido
mientras nos armamos de valor para salir
a la superficie


*
Неделята се стича към края си.
От слънцето остана розова диря
като от пръсти по кожата ми,
когато дълго си ме държал за ръка.
Поскитах за кратко сама.
Вече ми липсваш.
Прибирам се.


El domingo va alcanzando su final.
Del sol solo ha quedado una huella rosa
como aquellas que dejan tus dedos sobre mi piel
después de que me hayas agarrado de la mano.
Me fui a deambular un rato sola.
Ya te echo en falta.
Me vuelvo a casa.


*
След толкова бързане,
дълго чакам да започне новия ден.
Спирам се под звездите
да броя
колко усмивки съм събрала днес.
Затварям очи.
Отдавна не съм била така щастлива.
Тази нощ ще сънувам пълнолуния.
И теб.


Después de tanto correr
espero con impaciencia a que empiece el nuevo día.
Bajo las estrellas me detengo
para contar
cuántas sonrisas he juntado hoy.
Cierro los ojos.
Hace mucho que no había sido así de feliz.
Esta noche soñaré lunas llenas.
Y contigo.


*
Сънувах
есенни листа и сълзи.
Капеха в един ритъм.
Онзи на сърцето ми.


Soñé
hojas otoñales y lágrimas.
Se caían al mismo ritmo.
Al ritmo de mi corazón.


*
Последният септемврийски ден
прилича на клада.
Слънцето изгаря спомените
от една любов,
която сънувах
само аз…


El último día de septiembre
se parece a una hoguera.
El sol quema los recuerdos
de un amor
que soñé
solo yo.

*
И как да измия тъгата
от погледа си?
Нали с всяко събуждане
доближавам края
на ръба,
а отвъд него
е само бездната
на безсмъртната ти душа?


¿Cómo quitar la tristeza
de mi mirada?
¿Si con cada nuevo despertar
me acerco al final
del borde
y más allá de él
solo permanece el abismo
de tu alma inmortal?


*
Петъкът е мъглив.
Влакът тихо прибира пътниците си.
А моето желание да избягам
е пораснало.
Огромна сива дупка
замества днес
всичко онова, в което
с години се клех.


Es viernes y está nublado.
El tren silentemente recoge sus pasajeros.
Y mi deseo de huir
ha aumentado.
Un gran agujero gris reemplaza hoy
todo aquello por lo que durante años
juré

Traducción del búlgaro al español: Marco Vidal.


Descubre poesía similar:


- Un poema de Vanya Valkova
- 3 poemas de Vladimir Sabourin
- Zhivka Baltadzhieva: Fuga a lo real, Protokolo de Kyoto
- Marco Vidal: Sofía
, Sofía II, Cámara de fotos en Sofía, Espacios, Синьото момче се оглежда, Мъртва птица до бизнес сграда
- Jorge Riechmann: tres poemas
- "East River", un poema de Liudmila Kaloyanova




¡Síguenos en facebook!



jueves, 5 de diciembre de 2019

4 poemas de Emilio Paz Panana



MARIPOSAS
 
Las mariposas sobrevuelan las flores,
las copas de los árboles,
los grandes valles,
los edificios azules,
la huella de los cadáveres.

Las mariposas sobrevuelan
los deseos de los niños,
las preguntas de los fieles.

¿No será Dios observándonos
en la figura de cada mariposa?

ABSOLUCIÓN

“Hoy te perdono"

     dijo Dios
tras cinco rondas de whisky.

Pero yo estaba de espaldas
     y no lo escuché.

Seguí bebiendo
     en aquel bar
           donde él
era el dueño.

GRITOS
Y cuando la muerte está más cerca
le gritamos a la luna,
le gritamos al sol,
le gritamos a los planetas,
a los animales,
a las plantas,
a las rocas,
a los mares.

Gritamos,
creyendo,
que Dios escuchará
nuestros lamentos.

Pero en el fondo, realmente,
gritamos porque, quienes han muerto,
vuelvan para socorrernos.

Quizá,
nuestro clamor
sí llegué al cielo.

PÁJARO AZUL


Un pájaro azul muere
Y no hay árbol
Que funcione de cementerio.


Emilio Paz Panana (San Martín de Porres, Lima, 1990). Egresado de la carrera de educación, especialidad de Filosofía y Religión, por la Universidad Católica Sedes Sapientiae. Autor de “Septiembre en el silencio” (Club de Lectura Poética, 2016), “Laberinto de versos” (La Tortuga Ecuestre N° 384, 2018) y “La balada de los desterrados” (Ángeles del Papel Editores, 2019), así como también de la Antología Virtual “Discursos Estéticos” (Liberoamérica, 2019). Poemas y cuentos suyos aparecen en diversas antologías y publicaciones de medios impresos y electrónicos de Perú, México, Costa Rica, Ecuador, Chile, Argentina, Estados Unidos, India, Brasil, Venezuela, Rumania y España, siendo traducidos al inglés, portugués, rumano y tamil. Obtuvo el IX Premio Internacional de Cuento y Poesía “El Parnaso del Nuevo Mundo” 2019 en la categoría de cuento, así como el Mes de las Letras 2017 por su poema “¿Qué es la poesía?” otorgado por la Fundación Marco Antonio Corcuera. Ha participado en diversos congresos de filosofía y recitales de poesía, así como ha dictado el taller de lectura poética en clave de filosofía titulado “La vena de la inspiración” en la UNMSM. Ha publicado ensayos académicos en torno a la relación entre estética, educación y poesía. Actualmente dirige el blog “El Edén de la poesía” (https://edenpoetico.wordpress.com) y ayuda a coorganizar los recitales benéficos Las voces del colibrí y la revista de literatura llamada Kametsa.

Más poesía:


Vladimir Sabourin: Trabajadores VI, 3 poemas
Liudmila Kaloyanova: East River
Jorge Riechmann: tres poemas
Zhivka Baltadzhieva: Protocolo de Kyoto
Uberto Stabile: dos poemas
Aleksandar Vutimski: ¿Por qué?, un poema

10 poemas de Aycha Zaralíeva en búlgaro y en español

Aycha Zaralíeva (Turgovishte, 1986). 33 años más tarde reside en Sofía, donde trabaja como médico y profesora de medicina y rehabilitación...